Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Το ταξίδι.

Πνιγμένος στις σκέψεις μου, ρουφάω μια γουλιά δυνατού καφέ και βάζω το κλειδί στη μηχανή.
Η ομίχλη έχει καλύψει τα πάντα. Ο δρόμος θα είναι δύσκολος μέχρι να κατέβω υψόμετρο και να βγω από το το βουνό.
Προκλήσεις μεγάλες με περιμένουν σε λίγες ώρες. Επιλογές πολλές, αλλά δεν είναι στο χέρι μου μόνο.

Το αμαξι ανεβάζει στροφές και γοργά καταπίνει τα χιλιόμετρα, μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο που δέκα χρόνια τώρα με έχει συντροφεύσει σε άπειρα ταξίδια.
Μαζί γνωρίσαμε χαρές, λύπες, μικρές στιγμές ευτυχίας και στιγμές λύπης. Το ίδιο αυτοκίνητο που έχει στεγάσει έρωτες και αμαρτίες, φίλους και γνωστούς, πάντα με ασφάλεια.
Εκεί μέσα, κάτω από το κουβούκλιο αισθάνομαι άνετα, χαλαρά. Είναι ένα μικρό κομμάτι της δικής μου ύπαρξης, ολόδικό μου, με κρυμμένα μυστικά και απόκρυφες γνώσεις.
Γιάννενα, Φιλλιπιάδα, ‘Αρτα, Αμφιλοχία, Αγρίνιο, Αντίρριο, Γέφυρα…

Το στροφόμετρο φτάνει στο κόκκινο… σαν να ακούω μέσα μου μια φωνούλα…

  • Μπαμπά μην τρέχεις!

Αφήνω το γκάζι σιγά-σιγά και ελαττώνω ταχύτητα, αρκετά ώστε να είμαι μέσα στα νόμιμα πλαίσια και μόνο. Δεν έχω πίεση χρόνου άλλωστε. Απολαμβάνω τη διαδρομή, στην εθνική Πατρών – Κορίνθου, στο γνωστό δρόμο καρμανιόλα που σε 8 προηγούμενα χρόνια, έμαθα απ’ έξω κάθε του λακούβα, κάθε στροφή, κάθε ατέλεια.

Αγαπημένες μελωδίες στο παλιό. Mια κασέτα του 1990 παλεύει να συναγωνιστεί τα mp3 players στις φωνές των Phil Collins, James Brown, Rod Stewart, Bryan Adams, Queen, Whitney Houston…

Πάτρα, Αίγιο, Κιάτο, Ισθμός… Αθήνα!

Αθήνα…, η πόλη που λατρεύω να μισώ, η πόλη που με πληγώνει αφάνταστα.
Ποτέ δε θα μπορούσα να ζήσω εκεί, αλλά πάντοτε την αποζητούσα.
Χαμένος στο πλήθος, ένας ακόμη στα τόσα εκατομμύρια ψυχών.

Θαυμάζω την άνεσή μου στους δρόμους της, σαν βέρος Αθηναίος οδηγός, γκαζώνω, σφηνώνομαι… τρέχω!

  • Μπαμπά μην τρέχεις!

Αιγάλεω, Ιερά Οδός, Πειραιώς… και βούρ για να τον πιάσω από τα κέρατα.

Μια βαθιά ανάσα, ένα πακέτο τσιγάρα από το απέναντι περίπτερο, μια απροσδόκητη συνάντηση στην είσοδο, τυπικές χαιρετούρες, ψεύτικα χαμόγελα ικανοποίησης και χαράς.

Πατάω το κουμπί, 3ος όροφος, ορμάω στην ανοιχτή πόρτα, καλημερίζω ανθρώπους που μου είναι αδιάφοροι… και το πάρτυ αρχίζει…

Advertisements

One Response to “Το ταξίδι.”

  1. ?????


Comments are closed.

%d bloggers like this: