Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

A christmas story… με κακό τέλος.

Comopoli

Εισαγωγή

Ο Αλεξάνθρο γύρισε πλευρό.
Ακόμη ένα βράδυ οι Ερινύες τον κυνηγούσαν.

Μια ψυχή, αθώα, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι αναμονής και υποτέλειας ανάμεσα στα συναισθήματά του και στις υποχρεώσεις του.

Πλούσιος ο Αλεξάνθρο, πολύ πλούσιος. Ισχυρός, ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Και γνώστης μάλιστα αυτής του της ιδιαιτερότητος, πάλευε να ισορροπήσει ανάμεσα στους δυο κόσμους.

Παραμονή Χριστουγέννων ήταν, αλλά για αυτή την ψυχρά λογική καρδιά, δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια νύχτα σαν όλες τις άλλες νύχτες του χρόνου.

Γυρνά και κοιτά το ρολόι στον τοίχο.
Πλησίαζε δώδεκα.

  • Χα! φώναξε μέσα στο έρημο δωμάτιο…

  • Δεν υπάρχουν καλλικάτζαροι, πνεύματα Χριστουγέννων και ξωτικά! Ξαναφώναξε…

Είχε μια παράξενη εμπειρία πριν λίγη ώρα. ‘Η μάλλον, όση ώρα νωρίτερα κείνο το βράδυ είχε περάσει. Είχε χαθεί η αίσθηση του χρόνου. Την προηγούμενη φορά που είχε κοιτάξει το ρολόι με το βαρύ εκκρεμές, πάλι δώδεκα πλησίαζε.

Είχε προειδοποιηθεί πως θα έχει τρεις επισκέψεις.

Η πρώτη είχε ήδη λάβει χώρα.

Τον είχε επισκευθεί η Νεράϊδα του Παρελθόντος. Του θύμισε τις αναμνήσεις που είχε παλέψει πολύ να ξεχάσει, να διαγράψει από τη μνήμη του.

Είχε δεχθεί και την επίσκεψη από τη Νεράϊδα του Παρόντος. Δεν ήταν τόσο κακή μαζί του όμως όσο η πρώτη νεράϊδα. Δεν του άφησε όμως και περιθώρια να σκεφθεί καλά καλά τις πράξεις του που είχαν προκαλέσει πόνο στους λίγους δικούς του ανθρώπους, τους λίγους που είχαν απομείνει κοντά του.

Σε λίγο άραγε, θα ερχόταν η Νεράϊδα του Μέλλοντος; ‘Οπως του είχε υποσχεθεί ο μακρυνός του πλέον φίλος ο καρδιακός από την παιδική του ηλικία, που τον είχε χάσει δώ και πολλά χρόνια τώρα;

‘Αλλαξε πάλι πλευρό, προσπαθώντας να ξεχάσει όλα όσα είχαν συμβεί νωρίτερα εκείνο το βράδυ.

Διψούσε όμως. Τα πνευματικά ταξίδια στα οποία τον υπέβαλλαν οι δυο νεράϊδες, τον είχαν καταπονήσει. Πονούσε σε όλο του το σώμα.

Ανασηκώθηκε και κοίταξε τον απέναντι καθρέφτη. Σήκωσε τη φανέλλα του αλλά δεν υπήρχαν εμφανή σημάδια τραυματισμού ή μώλωπες.

  • Στο μυαλό μου είναι όλα, σκέφτηκε και γύρισε προς το κομοδίνο του για να βγάλει ένα ακόμη χάπι, απο κείνα που του συνέστησε ο γιατρός για να χαλαρώνουν οι μύες του από το έντονο άγχος.

Σε λίγα λεπτά, οι αισθήσεις του φαινόταν να έχουν χαλαρώσει. ‘Ενιωθε παράξενα ωραία. Σχεδόν ηδονικά, σχεδόν μέτρια, σχεδόν ζωντανός, σχεδόν πεθαμένος.

‘Ηθελε να κατακτήσει προσωπικά απόρθητα φρούρια. Κάστρα που ο ίδιος είχε επιμελώς χτίσει πέτρα προς πέτρα, με σκοπό κανείς… μα κανείς, ούτε και ο ίδιος να έχει τη δυνατότητα να τα κυριεύσει.

Τον στοίχειωναν οι σκέψεις αυτές. Πάντοτε. ‘Οσο άδικη του φαινόταν κάποτε η ζωή, τόσο δίκαιη ήταν στα μάτια των άλλων. Και ας είχε όλα όσα χρειαζόταν για να είναι ευτυχισμένος. Δεν του αρκούσαν.

Ξανακοιτά το ρολόι. Εξακολουθούσε να δείχνει…. σχεδόν δώδεκα.
‘Ενα αίσθημα φόβου τον διαπέρασε.

  • Είσαι εδώ; φώναξε δυνατά. χωρίς όμως να λάβει απάντηση.

  • Πες μου αν είσαι όντως εδώ! Ξαναφώναξε ο Αλεξάνθρο, δίχως… ξανά να του απαντήσει κανείς.

  • Ως πότε θα κρατήσει το μαρτύριό μου; Νεράϊδα του Μέλλοντος, δείξε μου τα γεγονότα που θα συμβούν… !

Οι τέσσερις τοίχοι ήταν απελπιστικά άδειοι απο πίνακες και ζωγραφιές. Μονάχα σκιές των σκέψεών του ξεπηδούσαν από τα υπολείμματα του ξεφτισμένου χρώματος και περνούσαν από μπροστά του με ιλλιγιώδη ταχύτητα. Δεν προλάβαινε καν να κρατήσει μια σκέψη στο μυαλό του, να την επεξεργαστεί, να την αλώσει… και του ξέφευγε για να ξαναμπεί στο γαϊτανάκι των πολύχρωμων ουράνιων τόξων του μυαλού του.

  • Νεράϊδαααα! Φώναξε ξανά, με όση ψυχή του είχε απομείνει.

  • Είμαι εδώ…

Μέσα από τον τοίχο ξεπήδησε μια σκιά. Μια οπτασία γυναικείας φιγούρας, σαγηνευτική.

  • ‘Ηδη περνάς τη δοκιμασία, δεν χρειάζεται να είμαι εδώ, μαζί σου για να σε αναγκάσω να υποστείς ένα ακόμη μαρτύριο. Τις αποφάσεις του θα τις πάρεις μόνος σου. Εγώ απλά σου έδειξα το δρόμο…. θα είμαι μαζί σου, νοητά και δε θα σου μιλώ,… είπε και πριν ο Αλεξάνθρο προλάβει να αρθρώσει μια λέξη, η οπτασία χάθηκε από μπροστά του.

Είχε πολλά να αναλογιστεί. Παρελθόν, παρόν, μέλλον.

Προς τα που θα πήγαινε. Οι επιλογές του λειψές αλλά δυνατές.

Και τότε συνειδητοποίησε πως η Νεράϊδα του Μέλλοντος του έδωσε την καλύτερη δυνατή συμβουλή. : “ Τις αποφάσεις θα τις πάρεις μόνος σου”.

Ο Αλεξάνθρο σηκώθηκε από το κρεββάτι του, πλησίασε τη ζακέτα του, που στην τσέπη της φύλαγε μυστικά έναν αριθμό. Σχηματίζοντας τον πάνω στη συσκευή, ψιθύρισε :

– Σε ευχαριστώ Νεράϊδα του Μέλλοντος. Καλά σου Χριστούγεννα!

One Response to “A christmas story… με κακό τέλος.”

  1. χμμμμ “χουνέρι” μου μυρίζει… :O

    Αλεξάνθρο δυνατάααααααααααα!!!

    κάπτεν πάρτους τα μυαλάααααα! 😉


Comments are closed.

%d bloggers like this: