Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Διηγώντας τα να κλαις…

Η τελευταία μου εμφάνιση ως τερματοφύλαξ, έμεινε στην ιστορία ως η καλύτερη μου.

Κερδίσαμε 6-5, ενώ χάναμε 4-0 στη ημίχρονο.
Στο Β’ ημίχρονο, μπαίνω ως αλλαγή του Α’ κήπερ.

Στο 46, τρώω ένα κοροϊδίστικο γκόλ (άτυχη στιγμή, η μπάλα έκανε γκελ μπροστά μου).

Τότε ήταν που οι συμπαίκτες μου φώναξαν ο ένας στον άλλον :

– Ρε σεις, αυτός είναι χειρότερος απο τον άλλον. Παίξτε μπάλα γιατί χανόμαστε!

Και έτσι, πέρασα το Β’ ημίχρονο ως θεατής του μάτς, εμψυχωνοντας τους συμπάικτες μου, οι οποίοι αφηνιασμένοι για να μη φτάσει η μπαλα σε μένα και κάνει πάλι γκελ, ορμούσαν και ανέκοπταν τους αντιπάλους τους πριν περάσουν καν το κέντρο του γηπέδου.

Στο τέλος του αγώνα., με σηκώσαν ψηλά και φωνάξαν πάλι… :

– ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΜΛΚΑ, ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΑΜΕ!

Σνιφ…

5 Responses to “Διηγώντας τα να κλαις…”

  1. εμπλαστρακι????

    🙂

  2. Γηρατειά… 😦

    Roiplon Gel.
    Κάνει θαύματα!

  3. ο άνθρωπος κλειδί!!!

  4. Το όνειρο κάθε άντρα: Να είναι παίκτης σε ομάδα, σωτήρας του αγώνα, να του το αναγνωρίζουν σηκώνοντας τον στο τέλος ψηλά και δίνοντας του το κύπελο να πιεί μέσα σαμπάνια.

  5. …αν δεν έχει ψηλές ξανθιές στο όνειρο, να μου κάνουν την απονομή με τα χεράκια τους… δε λέει 😦


Comments are closed.

%d bloggers like this: