Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Οι άντρες το κάνουν μόνο με το πληκτρολόγιο…

Σεπτέμβριος 1989. «Κάθεστε μπροστά στην πλέον ηλίθια κατασκευή που έχει συλλάβει ποτέ ο ανθρώπινος νους…» ήταν τα πρώτα λόγια του καθηγητή μου, σε κάποιο από τα Εργαστήρια Ελευθέρων Σπουδών της εποχής. Μόδα τα ΕΕΣ τότε, μόδα και οι υπολογιστές για πολλούς, μόδα με πολύ χρήμα για όποιον το εκμεταλλεύονταν. Και στη μέση εγώ, 18 χρονών, με γνήσιο ενδιαφέρον για το θηρίο που βρισκόταν μπροστά μου, ένα Samsung PC XT, με οθόνη 11 ιντσών, πορτοκαλί οθόνη, κάρτα Hercules, και το στάνταρ στη μνήμη RAM του υπολογιστή, το τρομερό ποσό των 640 Kilobytes (640 KB). Ακόμη πιο απίστευτο;
Η ταχύτητα του επεξεργαστή. Βασισμένο στο τσιπ της Hitachi V20, έτρεχε στα 4.77 Mhz, ενώ είχε και λειτουργία Turbo στα 9.45 Μhz με το πάτημα ενός κουμπιού. Είχε και σκληρό δίσκο στα 20 Megabyte! Άφθονος χώρος… πως και με τι να τον γεμίσεις; Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας στα PC XT.

Πρώτο μάθημα Άνοιγμα και κλείσιμο του υπολογιστή. ON και ΟFF θέση στο κουμπί, ένα μακρόσυρτο Σσσσσσσσσ όταν εκκινούνταν τα σωθικά του μηχανήματος. Μέσα σε λίγες στιγμές, το κλασικό command prompt του MS-DOS: C:/>. Πόσα δάκρυα χυθήκαν πάνω από το C:/>, πόσος ιδρώτας και αγωνία, προσπαθώντας να θυμηθώ όλες τις εντολές του MS-DOS, μαθαίνοντας να δουλεύω επεξεργαστή κειμένου, το θρυλικό Professional Write και το υπέρτατο WordPerfect 5.1. Έλιωσα πάνω από το αρχαίο πληκτρολόγιο προγραμματίζοντας κελιά στο Lotus 1-2-3. Ένιωσα την υπέρτατη χαρά όταν έτρεξα το πρώτο μου πρόγραμμα σε γλώσσα προγραμματισμού BASIC: 10 CLS 20 RUN.

on_off.jpg

Αγωνία, σκέψη και μάχες μεταξύ των μαθητών της σχολής για το αν η Turbo Pascal 5.5 ήταν καλύτερη ή χειρότερη από την Turbo C 1.0. Όλοι μας είχαμε μια προτίμηση, εγώ στην σύγχρονη τότε Pascal, η C ήταν απλά μπροστά από την εποχή της. Με το προγραμματάκι Bigecho, που έβρισκες στο θρυλικό περιοδικό PC Master, έφτιαχνες ατέλειωτες οθόνες εισαγωγής στο PC με τεράστια γράμματα, χωρίς (αν ήθελες) ποτέ να φτάνεις στη θρυλική γραμμή εντολών του DOS.

Ακόμη θυμάμαι την χοντρή πλάκα που είχα κάνει σε 5 συστήματα στη σχολή, όπου η επόμενη τάξη, φρίκαρε όταν τα μηχανήματα αυτά δεν φτάσανε στο command prompt, παρά μετά από 3 λεπτά ανοίγματος του PC. Βλέπανε οθόνες που τους έλεγαν διάφορα… όπως ένα καλωσόρισμ :

ΕΙΜΑΙ ΤΟ PC σας. Τι θέλετε να κάνω για σας σήμερα;

Α. Να σκοτωθώ;

Β. Να εκραγώ;

Γ. Να σβήσω;

Ιοοοοοοός!!! Αναφώνησαν οι μαθητές, οι καθηγητές έψαχναν να βρούνε τον ένοχο, που δεν τον βρήκαν ποτέ (εκτός και αν διαβάζει κάποιος τώρα…, σόρρυ!). Στην Open Source εκδοχή της εποχής εκείνης, έφτιαχνες ένα πρόγραμμα, το έστελνες σε κάποιο από τα τότε περιοδικά υπολογιστών (το PC Master ήταν το κυρίαρχο) και αν ήσουν τυχερός, δημοσιεύονταν μαζί με τον πηγαίο κώδικά του, που τον παίρναμε μετά όλοι οι ψαγμένοι, τον αναλύαμε και φτιάχναμε τις δικές μας εκδοχές.

Μαζί με ένα φίλο, είχαμε ξεκινήσει ένα project, να φτιάξουμε έναν πρόγραμμα δημιουργίας και επεξεργασίας γραφικών. Rythme DataSoft, το όνομα του υποτιθέμενου οίκου λογισμικού (software house στα Ελληνικά). Ποτέ δεν τέλειωσε… Ήρθε ο Στρατός και μας πήρε και τους δυο. Σχεδόν ξεχάσαμε και αυτά που είχαμε μάθει. Στο κέντρο νεοσυλλέκτων, ζητούσαν δυο καλούς κομπιουτεράδες να χειριστούν δύο Η/Υ της IBM, δυο μηχανήματα που τρέχανε το πρωτοποριακό για την εποχή του Λειτουργικό Σύστημα OS/2. Επέλεξαν εμένα και άλλον έναν… «Θα σας καλέσουμε σε κάνα δυο μέρες να τα στήσετε και να μηχανογραφήσετε το Στρατόπεδο», μας είχε πει ο Συνταγματάρχης. Όλα αυτά τον Μάρτιο του 1992. Και εμείς τότε κάναμε όνειρα ανείπωτης γραφειακής στρατιωτικής λούφας. Ακόμη περιμένουμε… Και μετά το χάος.

windows_3_11.jpg

Όταν πήγα στο Στρατό, είχαμε τα DOS-Shell σαν υπέρτατη τεχνολογία, χρησιμοποιούσαμε δισκέτες 5,25 ιντσών. Όταν απολύθηκα και πήγα να πάρω το πρώτο μου, μετά από 23 μήνες κομπιουτεροπεριοδικό, δίνανε CD δώρο, οι υπολογιστές τρέχανε με Windows 3.1, οι επεξεργαστές ήταν στα 60, 70, 80, 100 Megahertz. Και γω είχα μείνει με τον αρχαίο Samsung XT, με την τρομερή ταχύτητα των σχεδόν 10 Μhz!!! Πανάκριβοι οι υπολογιστές τότε, δεν έβγαινα να πάρω με τίποτε καινούργιο μηχάνημα με τα ονειρεμένα Windows 3.11, που όλοι θαυμάζανε και χρησιμοποιούσαν.

Έτος 2007. Καλώς ή κακώς, στη δουλειά και στο σπίτι χειρίζομαι συνολικά 7 υπολογιστές. Κάποιοι παλιοί, κάποιοι καινούργιοι. Αναπολώ το παρελθόν που κάναμε τη δουλειά μας με υπολογιστές, που σε σύγκριση τους σημερινούς, είναι σαν να συγκρίνουμε χελώνα με τάνκερ. Αναπολώ τις απλές εποχές που η Microsoft έβγαζε πραγματικά πρωτοποριακά προϊόντα, που οι Apple Η/Υ ήταν μόνο για τους πολύ πλούσιους και βλέπαμε τα μηχανήματα αυτά μόνο σε επιδείξεις της Rainbow Computers, τότε που ένα πληκτρολόγιο φτηνό έκανε 15,000 δραχμές, τότε που η αναβάθμιση μνήμης του 1 Megabyte κόστιζε 10,000 και σήμερα με το ίδιο περίπου ποσό αγοράζεις 512 MB και πάλι λες… «πωω… πωω… ακριβή που είναι !!!».

Μήπως τελικά η ανάπτυξη της τεχνολογίας, που κάθε μέρα τη χρησιμοποιούμε μας έχει κάνει τη ζωή, όχι ευκολότερη, αλλά πολύπλοκη;

Advertisements

One Response to “Οι άντρες το κάνουν μόνο με το πληκτρολόγιο…”

  1. poliploki….?
    baaaa
    apla, den xriazete na dinis ke poli simasia ke tis texnologias ke tis zois!


Comments are closed.

%d bloggers like this: