Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Κεμπάπ αμόρε

– Ένα εκατό… να το αφήσω – ΟΧΙ!!! Να αφαιρέσετε παρακαλώ τα 100 γραμμάρια ΑΚΡΙΒΩΣ! ΟΧΙ 101 ή 99… ΕΚΑΤΟ ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ! Η στριμμένη γεροπαράξενη εν δράσει. Πέντε χρόνια στη δουλειά τούτη, κάθε 5 μέρες η γριά έπαιρνε 1 κιλό φέτα. Που στο καλό την κατανάλωνε, ένας θεός ξέρει. Θα πάθει από χοληστερίνη, θα της ανέβει 500% πάνω και μετά θα χαθεί και από πελάτισσα!
Η Μαρίκα η Πενταγιώτισσα, περίμενε με ανυπομονησία να πάει 5 η ώρα. Βλέπετε κάθε μέρα στις 5, έρχονταν το φορτηγό από τα κεντρικά και ξεφόρτωνε προμήθειες της επόμενης μέρας για το σούπερ μάρκετ που δούλευε, το “5 Αστέρια”, το φτηνότερο της αγοράς.

Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά οι εργάτες – φορτοκεκφορτωτές ήταν 5 γεροδεμένοι Πακιστανοί που της είχαν γυαλίσει το μάτι. Ειδικά ο πέμπτος, ο καινούργιος, φρέσκος από το Πακιστάν, ήταν και ο πιο νέος, ο πιο ωραίος, ο πιο γεροδεμένος και ο ελαφρύτερος: 55 κιλά.

Οι άλλοι είχαν ήδη κάνει πατσάδες. Πέντε χρόνια στο Ελλάντα βλέπετε, είχαν αρχίσει να τρώνε σαν Έλληνες. Τι σαν Έλληνες, που η Πενταγιώτισσα μάνα με 5 γιους δηλαδή, έπαιρνε 550 Ευρώ μισθό για 5 ώρες δουλειάς κάθε μέρα, 5θήμερη εργασία και τα 550 δεν φτάναν ούτε για ζήτω.

55 ευρώ για ρεύμα, 55 ευρώ για τηλέφωνο (ο 5ος και πιο μεγάλος γιος, ξημεροβραδιάζονταν στο Ζόρταλ), 55 ευρώ για τσιγάρα, τα 550 Ευρά δε φτάναν!

Αμ ο άντρας της; 155 κιλά άνθρωπος, από αυτούς που φουσκώνανε σε κιλά χωρίς να τρώνε και χωρίς να έχουνε πρόβλημα θυρεοειδή.
Κοίταγε κάτω και δεν τον έβλεπε. Είχε ξεχάσει πως υπήρχε και αν δεν είχε απορροφηθεί από το λίπος… πως έμοιαζε!
Ένα βουνό χοληστερίνης εμπόδιζε την πράξη σε οποιαδήποτε στάση. 2.5 χρόνια τώρα ο Πετράκης (ο άντρας της Μαρίκας) είχε πάρει πολύ βάρος, πάρα πολύ και …δεν…!!!

5 παρά πέντε η ώρα. Κορνάρει ο οδηγός. Πάει και παρκάρει από πίσω στην αποθήκη.

– Μαρίκα Πενταγιώτισσα ήρθε το 5αξονικό, φωνάζει η διευθύντρια.
– Πήγαινε να κάνεις παραλαβή και μετά φεύγεις. Τέλος το 5άωρο για σήμερα και μη ζητήσεις υπερωρίες!

-Το “5 Αστέρια Mart” δεν πληρώνει για δουλειές που είναι μέσα στη σύμβασή σου!!! Αν δώσουμε υπερωρίες, πως θα πουλήσουμε φτηνότερα από τους ανταγωνιστές μας;

Αει στο καλό με τη διευθύντρια κ. Πενταλεύρη. 5 χρόνια και αυτή στη δουλειά τούτη, πως τα κατάφερε να γίνει διευθύντρια, από μαζώχτρια σαπισμένων ραδικιών στο τμήμα Λαχανικών; Πήγε σε 5 μήνες στα Κρέατα, σε άλλους 5 μήνες στα Απορρυπαντικά και σε άλλους 5 μήνες στα Κατεψυγμένα. Από προαγωγή σε προαγωγή αυτή η ξεπέτσωτη.

Χωρίς γιους ή κόρες, από λέτσος, έγινε ανέμελη business woman με ξένα λεφτά και τώρα κοιτάει πως θα βουτήξει εκείνη τη δουλειά στα Κεντρικά, με 5πλάσιο μισθό… Υπερωρίες!!!
Σάμπως ήταν δικό της το μαγαζί να σκέφτεται πως θα τις πληρώσει;

– Μαρίκα, που να τα ακουμπήσω τα 5 κιλά φέτα; Έχω και πέντε κιλά σαλάμι Δανίας, 5 κιλά Υφαντής, 5 κιλά κασέρι και 5 κιλά ανθότυρο.
– Εδώ στον πάγκο Μουχαμάτ – Αλή, εδώ πάνω, αποκρίνεται η Μαρίκα.
– Πως είμαστε σήμερα Μουχαμάτ-Αλή;
– Μια χαρά Μαρίκα. Εντώ Ελλάντα, καλός κόσμος, ησυχία, ντεν μας πειράζει κανείς, ντεν μπομπαρντίζει κανένας, ενώ Πακιστάν … κακό! Μπιν Λάντεν, Μπιν Μπους, μπιν πότε θα έρθει καμιά μπόμπα από το Ιράκ, κατά λάθος και θα μας σκοτώσει…ντεν ξέρει!

Καλό παιδί ο Μουχαμάτ Αλή. 25 χρονών, 5 χρόνια παντρεμένος, με 5 παιδιά και εκείνος. 550 ευρώ έπαιρνε από την μεταφορική εταιρία αλλά τα έβγαζε πέρα μια χαρά. Έμενε σε ένα σπίτι με άλλους τέσσερις Πακιστανούς, 5 άτομα στο σύνολο. Ξόδευε δεν ξόδευε τα 200 Ευρώ το μήνα.

Τα άλλα 350 τα έστελνε με Western Union μέσω ΕΛΤΑ στο Πακιστάν. – Ακόμη 5 χρόνια Μαρίκα στο Ελλάντα και τα είμαστε καλά στο σπίτι, είπε ο Μουχαμάτ Αλή.

Χτες πήρα γκράμμα από τη γυναίκα μου. Ήρθε ο εργολάβος και πήρε την τελευταία ντόση για το 5όροφο που έχτισα στο κέντρο του Ισλαμαμπάντ.

-Εντώ Ελλάντα, καλά λεφτά! Πολύ καλά λεφτά! Στο Πακιστάν, 550 Ευρώ δεν παίρνει ούτε ο εργκολάβος που μας έχτισε το σπίτι. Αϊ λάβ Γκρης Μαρίκα, πολύ λάβ εγκώ για Γκρης. Ευτυχώς που ντεν ντουλέβουν Έλληνες σε αυτές τις ντουλιές, και ζούμε και μείς οι έρμοι…

Τι μας λες τώρα ρε Μουχαμάτ Αλή, σκέφτηκε η Μαρίκα. Ούτε φροντιστήρια έχεις να πληρώσεις, ούτε νοίκια, ούτε ίντερνετ, ούτε κινητά στο κάθε παιδί, να δεις τότε αν σου φτάνουν τα 550 να πεις καλημέρα…

– Μαρίκα, άσε να βαστήξω, είπε ο Αλή, είναι βαρύ για σένα. Γμτ τα 5ό κιλα φέτας, είπε από μέσα της η Μαρίκα, άτιμη δισκοκήλη…!

– ΑΧΧΧΧ!! Η ΜΕΣΗ ΜΟΥ! Φωνάζει ξάφνου η Μαρίκα… Ωχ τι έπαθα η έρμη!

– Στάσου… μύδγαλα… πως το λέτε εσείς… αααα…λουμπάγκο είναι, είπε ο Αλή. Αλή κάνει καλό μασάζ, Αλή γιατρέψει Μαρίκα, Αλή καλό παιδί, Αλή…

– ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΤΡΙΒΕ!! ψέλλισε η Μαρίκα ανάμεσα στις κραυγές πόνου…

– Παιντιά φύγετε. Αλή έρτει μετά σπίτι. Αλή έρθει με Μαρίκα γιατρέψει τάνι-νάνι, πέτε αφεντικό, αύριο πάλι ντουλειά. – – ΟΚ Μουχαμάτ Αλή, σαλάαμ αλέκουμ. Τα λέμε το βράδυ για ναργιλέ στο Αιγάλεω, είπε γελώντας πονηρά ο οδηγός.
– Μαρίκα, πάμε ντικό μου σπίτι, οι άλλοι τα λείπουνε, πάνε να κάνουν απεργία γιατί ντεν πληρωθήκανε από τα Ολυμπιακά Έργα και θα έχουμε όλο το σπίτι ντικό μας. Τι να κάνει και η Μαρίκα, λουμπάγκο είχε πάθει, ο Πετράκης θα ερχόταν σπίτι στις 12:50 από τη δουλειά, τα παιδιά και τα 5, είχαν έξοδο το βράδυ, (Παρασκευή βλέπετε).
Άνθρωπος δηλαδή δεν την περίμενε στο σπίτι, μονάχα η μαρμάγκα την περίμενε.

Ψηλά στο σφαλάγγι που δεν μάζευε η Μαρίκα και ας φώναζε ο Πετράκης.
Ήταν η συντροφιά της, η παρηγοριά της, έλεγε τον πόνο της και την κακομοιριά της…

Συνεχίζεται… στο δεύτερο μέρος >>> Κεμπάπ αμόρε, part II

(σ.σ. H Trekos Publishing δηλώνει πως τυχόν ομοιότητες με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική)

%d bloggers like this: