Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Τσιγαράκι Δόκιμε;

– Δόκιμε! Πάρε δυο άντρες και πάτε περιπολία Ανατολικά του νησιού. Εθεάθη από το Λιμενικό ένα ύποπτο καϊκι και λόγω καιρού δε μπορούν να το προσεγγίσουν και είναι άλλωστε πολύ κοντά στο νησί. Γρήγορα και να μου αναφέρεις ότι έχει γίνει! ΜΗΝ πυροβολήσετε εάν δε βρεθείτε σε αυτοάμυνα!

–  #$$%^$%%&^* Γιατί σε μένα η αποστολή αυτή; Βράδυ του Δεκέμβρη 1992, 26 ή 27 του μήνα θα ήταν. Με το Βοριά να ξυρίζει, θερμοκρασία πολλούς βαθμούς κάτω απο το μηδέν και έπρεπε να βγω περιπολία;

Τα μέσα πενιχρά. ‘Ενα ζευγάλι κυάλια, 2 Racal, δυό φακοί, 3 γεμιστήρες, 3 G3A3.
Το κυριότερο ; ‘Επρεπε να βρώ δυό εθελοντές φαντάρους.

Βουβά προχωρώ στο ΚΨΜ του φυλακίου.

– Θέλω δυό εθελοντές για περιπολία… (φώναξα)
(οι φαντάροι με κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα, ή ώρα ήταν ήδη 11 το βράδυ και χουζουριασμένοι όλοι τους βλέπαν τον Ron Jeremy σε βίντεο  να δικαιολογεί τη φήμη του ως επιβήτορα)

-… περιπολία με ανοιχτή γεμιστήρα ! (συμπλήρωσα)

–  ΕΓΩ !!! ΕΓΩ !!! Ο Σπύρος και ο Ηλίας πεταχτήκαν όρθιοι. Ο Σπύρος, ένα γομαράκι καρατέκα και αρσιβαρίστας και ο Ηλίας, ένα ψιλόλιγνο παληκάρι αλλά με πολύ νεύρο.

– Που θα πάμε Δόκιμε;
– Να σώσουμε το Λιμενικό! αποκρίθηκα. Ντυθείτε γερά αλλά όσο πιο ελαφριά γίνεται, βάλτε γάντι, σκούφο και ελάτε να πάρετε πυρομαχικά.
– Δεκανέα, κάτσε στο γραφείο με το Racal ανοιχτό… και ο Θεός βοηθός!

Τα μάτια του Σπύρου και του Ηλία γυάλιζαν. Ο δεκανέας μου είχε ψιλοπελαγώσει. Ντόπιος, παληκάρι, ψαράς Ψαριανός που είχε δει πολλά.
– Που πας ρε Δόκιμε βραδιάτικα; Τρελάθηκες;

Δεν του απάντησα.
Σε λιγότερο απο 5 λεπτά είχαμε ντυθεί καλά, αρματωθεί και βγήκαμε παγανιά περιφεριακά του νησιού. Δε μιλούσε κανείς μας εκτός από τον Ηλία που έτριζε τα δόντια του, μάλλον απο το κρύο.
Είχα ξεπαγιάσει, αλλά δεν το έδειχνα, ο Δόκιμός τους ήμουν άλλωστε, να μη δείξω δύναμη;

Περιφερειακά και γύρω απο τα Σπιτάλια, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα βράχυα… ψηλότερα και ψηλότερα. Με άγνοια κινδύνου και με το λιγοστό φως του φεγγαριού να μας συντροφεύει, κοιτούσαμε μια το μονοπάτι μην πέσουμε και γκρεμοτσακιστούμε και μια την αγριεμένη θάλασσα.

Φτάνουμε στα Ανατολικά του νησιού, ή τουλάχιστον εκεί νομίζαμε πως βρισκόμασταν, σε μια μικρή παραλία που μας είχαν πει απο τη Μονάδα.
Στην πράξη… ακολοθούσαμε γύρω απο το νησί μια δέσμη φωτός… ένα προβολέα που συχνά πυκνά άναβε και έσβηνε σαν κάτι να έψαχνε ή να προσπαθούσε να δει… κάποιος, κάτι.

– Δόκιμε, τι ψάχνουμε; Λαθρομετανάστες; Ναρκωτικά; είπε ο Σπύρος ο μάχιμος καρατέκα.
– Και τα δύο, απάντησα  χωρίς καν να το σκεφτώ… και  πάγωσε το  ήδη ξεπαγιασμένο πρόσωπο του Ηλία.

Φαινόταν να έχει σταματήσει στα 150 μέτρα απο τη στεριά το  σκάφος.
– Οπλίστε και σημαδέψτε προς την παραλία Σπύρο, Ηλία προς τη βάρκα, είπα, αλλά μη ρίξετε αν δεν σας πω!
Βουτάμε τις γεμιστήρες, οπλίζουμε όσο πιο ήσυχα μπορούσαμε και σημαδέψαμε… τον άγνωστο εχθρό.
Τα δάχτυλά μας γυμνά πλέον, γιατί με γάντια… δεν πυροβολείς!

Αναμονή… αναμονή, δεν ξέρω για πόση ώρα.
Τολμώ να πιάσω τα κυάλια μου και να κοιτάξω προς το φως που είχε ήδη ανάψει για κάπου… 3ο”
Ανάμεσα απο τη θολούρα των κυμμάτων, διέκρινα δυο φιγούρες, σαν κάτι να μετακινούσαν πάνω στο κατάστρωμα. Τα κύμματα, θεριεμένα  περιόριζαν το ήδη μικρό οπτικό πεδίο.
Εκεί ζήλεψα! Ζήλεψα που δεν είχα μαζί μου κυάλια νυχτερινής όρασης, με λέιζερ.. με κάτι… δεν ξέρω κι γω τι…

Η ώρα είχε περάσει, κανείς μας δεν ήξερε πόσο, η μικρή παραλία, όσο μπορούσαμε να δούμε στο φεγγαρόφως,  ήταν άδεια από ανθρώπους, το φως από το σκάφος δεν είχε ανάψει για πολύ ώρα, ο βοριάς είχε πέσει κάπως, τα κύμματα δεν ήταν τόσο ψηλά, το σκάφος… δεν το βλέπαμε ούτε ως σκιά πλέον.

– Κατεβαίνουμε. Τα όπλα ανα χείρας είπα και έτοιμοι για όλα. Σπύρο απο δεξιά εσύ, Ηλία απο τα αριστερά και γω απο το κέντρο. Πυροβολείστε μόνο σε αυτοάμυνα!

Η παραλία ήταν άδεια.

– Φεύγουμε! φώναξα, ασφαλίστε όπλα και φεύγουμε!

Στο φυλάκιο αργότερα μάθαμε πως λείπαμε για σχεδόν δύο ώρες.
Και την επόμενη μέρα, μάθαμε απο τις ειδήσεις ότι Ανατολικά του νησιού, το λιμενικό είχε συλλάβει κάπου 30 Ιρακινούς λαθρομετανάστες, μαζί με τους δουλεμπόρους… έτοιμοι να αποβιβαστούν στη Χίο.

Advertisements
%d bloggers like this: