Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Ληγμένες τσίχλες

‘Εκοψα το τσιγάρο.
Ξανά.

Και (ξανά) άρχισα τις τσίχλες.
Αλήθεια.
Και κει που σκεφτόμουνα, 30 πακέτα Χ 2,70 ευρώ = 81 Ευρώ = ‘Ενα παντελόνι της προκοπής το μήνα (γουάουυυ) έμεινα ρέστος.

Διότι, 3 πακέτα τσίχλες την ημέρα που μασάω + άλλα 3 που αγοράζω έξτρα μην τυχόν και ξεμείνω = 5 με 6 Ευρώ την ημέρα = 150 με 180 Ευρώ το μήνα = 2 με 3 παντελόνια της προκοπής το μήνα ή δόση για ένα αμαξάκι καινούργιο ανά μήνα.

Και με τόσα έξτρα πακέτα τσίχλες που μαζεύονται στην άκρη του γραφείου μου, έχω πρόβλημα!
Τι να πρωτομασουλήσω!
Με γεύση φράουλας, κανέλας, μήλου, πάγο και δε συμμαζεύεται.

Μήπως τις έχουν και σε γεύση τσιγάρου ;
Δεν τις έχω δει πουθενά.
Και οι τσίχλες Νικορέτ… δε φτουράνε.

‘Οταν τις πρωτοδοκίμασα, ήθελα να καπνίσω ακόμη περισσότερο.
Μετά το έριξα στα αυτοκόλλητα επιθέματα Νικορέτ.
Και κει ήταν που τρελάθηκα!

Απεγνωσμένα έψαχνα για ένα τσιγαράκι.
Και έκανα τράκα.
Ποιός, εγώ!!! Που πάντα μου έκαναν τράκα οι άλλοι.
Προεξάρχοντος του κουμπάρου μου… που του κόλλησα κάποτε το παρατσούκλι “Τρακογιάννης”.
Έλεος δηλαδή.

Λήγουν οι τσίχλες;
Τι μου κάνει περισσότερο κακό;

Τρία πακέτα τσίχλες ή 5 τσιγάρα την ημέρα;
Και πως τη λένε αυτή, που από αυτό δεν πάσχω;
Φαινυλ…… φανοκ… Φανοθύελλα… κάπως έτσι, που αν πάσχεις απο αυτό δεν πρέπει να καταναλώνεις τις τσίχλες αυτές και αν δεν πάσχεις δεν πρέπει να μασάς πολλές ανά ημέρα.

Θα ανοίξω περίπτερο τελικά.
Απ όλα έχω!
Και βίβιντεντ και άις γεύση και φράουλα και μήλο πράσινο και μήλο σάπιο και μήλο μηλένιο.
Μόνο σε σκατουλί, φασολάκια και γεύση καπνού δεν έχω τσίχλες.

Παλιομέρα… μπάφιασα.
Τρεις ορόφους ανέβηκα με τον άλλον στο ντηλίβερι του έπιπλου .
ΧΩΡΙΣ ΑΣΑΝΣΕΡ!!!

‘Ηθελα να σταματήσω στον 2ο να πάρω μια ανάσα και να κάνω ένα τσιγαράκι για να ηρεμήσω. Αλλά η πελάτισσα φώναζε : Ελάτε καλέ… 30 σκαλιά μείναν ακόμη!
Ψηλό το κτίριο.
30 ΣΚΑΛΙΑ ΑΚΟΜΗ;

Το μηρυκαστικό μέσα μου ούρλιαζε… ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΤΣΙΧΛΑ ΑΚΟΜΗ!!!
Ούστ και σε σένα αρσενικέ αγελάδε!
Τσιγάρο θα σου δώσω!

Τι το ήθελα να πάω εγώ στο ντηλίβερι;
Δε λέω… πελάτισσα είναι και μένει 100 μέτρα από καίριο ανταγωνιστή μου, αλλά πες μου τουλάχιστον ότι η πολυκατοικία είναι τόσο παλιά που δεν έχει ασανσέρ!
Να ξέρω δηλαδής τι να περιμένω!
Να πάρω έξτρα τσίχλες μαζί !

Να μασουλάω σε όλη τη διαδρομή και να χαλαρώσω μέσα στην πήχτρα κίνηση!
Αθήνα καταντήσαμε!
‘Η μάλλον… χειρότερα.

Στην Πλατεία Μαβίλλη, κοντά στο ξενοδοχείο που μένω όταν κατεβάινω Αθήνα, παντοτε βρίσκω πάρκινγκ! Μα λίγο παραπάνω, μα λίγο παραπέρα, θα βρώ!
Στη γειτονιά μου στα Γιάννενα… πριτς!

Και να έχω ξεμείνει και από τσίχλες!

Μπάφιασα… λέω να το ανάψω το ρημάδι…

(Πάααααφ…. πουυυυφ!!!)

imgp0290.jpg

2 Responses to “Ληγμένες τσίχλες”

  1. Δεν την παλεύεις, ε;

  2. Τα κόβω στη μέση και καπνίζω το μισό… 😦


Comments are closed.

%d bloggers like this: