Beam me up Scotty…
Ο Λινουξάς ο πρώην Windowsάς και ο Τρέκκι.

Αθηνά : Η θεά της σοφίας

athena.jpg

Ήταν κόρη του Δία και της Μήτιδος και στάθηκε πάντα το πιο αγαπημένο παιδί του μεγάλου άρχοντα. Από την μητέρα της είχε κληρονομήσει τόση σοφία, σύνεση και φρόνηση, όση και ο πατέρας της όταν κάποτε κατάπιε την γυναίκα του. Δεν ήταν όμως μόνο σ’ αυτό ίση με τον Δία, αλλά και στην δύναμη που την χρησιμοποιούσε πάντα για να τον βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές.
Έτσι στη φοβερή Γιγαντομαχία ήρθε και πολέμησε πρώτη στο πλευρό του και εκεί φάνηκε πόσο καλά ήξερε και την τέχνη του πολέμου. Με τα τρομερά της όπλα, την ασπίδα και το δόρυ, νίκησε και σκότωσε τον δυνατό Γίγαντα Εγκέλαδο, πλακώνοντάς τον μ’ ένα μεγάλο νησί, τη Σικελία.
Αν και δεν αγαπούσε τον πόλεμο, αναγκάστηκε πολλές φορές να κατέβει στη γη για να πολεμήσει δίπλα σ’ αυτούς που υποστήριζε και που πάντα ήταν αντίπαλοι αυτών που βοηθούσε ο Άρης, θεός του πολέμου. Η ειρηνόφιλη θεά αντιπαθούσε φοβερά τον αδερφό της, γιατί του άρεσε να βλέπει τους ανθρώπους να σκοτώνονται μεταξύ τους. Κάθε φορά λοιπόν που εύρισκε ευκαιρία τον ταπείνωνε χρησιμοποιώντας τις πολεμικές της ικανότητες, γιατί ο Άρης μπορεί να ήταν θεός του πολέμου, μα την αδελφή του δεν μπορούσε να την ξεπεράσει και να βγει νικητής. Οι Ολύμπιοι λοιπόν αντίκρισαν αμέτρητες φορές στη ζωή τους το θέαμα ενός Άρη καταματωμένου που ανέβαινε ντροπιασμένος στον Όλυμπο μετά από κάποια αναμέτρηση με την πανέξυπνη Αθηνά.
Όταν δεν γίνονταν πόλεμοι η Αθηνά κατέβαινε στις πόλεις κι ασχολιόταν με ειρηνικά έργα. Στους ανθρώπους δίδαξε όλες τις τέχνες κι άλλα χρήσιμα πράγματα, όπως να οργώνουν την γη με αλέτρι, να ξαίνουν το μαλλί και μ’ αυτό να υφαίνουν κεντήματα, να κάνουν σκεπάσματα και ρούχα. Η Αθηνά δίκαια κρατούσε την πρώτη θέση ανάμεσα στις υφάντρες γυναίκες γατί τα κεντήματα της ήταν άφταστης ομορφιάς κι οι σκηνές που κένταγε μοιάζανε μ’ αληθινές.
– Κι όμως θα μπορούσε να πει κανείς πως είμαι πρώτη υφάντρα και πως τ’ αδράχτι μου θεϊκά χέρια το κρατούν. Κι ίσως αν κάποιος το καλοσκεφτεί να είμαι πιο πρώτη κι απ’ την πρώτη, την χρυσοχέρα Αθηνά, που αγαπημένη μου δασκάλα στάθηκε στα παιδικά μου χρόνια.
Αυτά έλεγε μια όμορφη αρχοντοπούλα, η Αράχνη, που ‘ταν γνωστή σαν τέλεια υφάντρα, καθώς κοίταγε το κέντημα που μόλις είχε τελειώσει. Η Αθηνά την αγαπούσε πολύ γιατί σαν η Αράχνη ήταν μικρή, της είχε μάθει την τέχνη τ’ αργαλειού. Μα αυτό δεν στάθηκε αρκετό για να μην θυμώσει όταν άκουσε τα περήφανα λόγια της παλιάς της μαθήτριας που ‘θελε να συγκριθεί με ένα θεό. Μια και δυο λοιπόν κατέβηκε απ’ τον Όλυμπο και μπήκε στο σπίτι της Αράχνης.
– «Καλή σου μέρα κοπελιά.» Είπε στην Αράχνη που την κοίταζε ξαφνιασμένη.
«Βλέπω κοιτάς με απορία! Τι να γυρεύει μια θεά απροσκάλεστη στο σπίτι μιας θνητής, θ’ αναρωτιέσαι. Μια δίκαιη απάντηση γυρεύω, τα λόγια που άκουσα να λες, αν είναι αληθινά….».
– «Αγαπημένη μου δασκάλα, όλοι το ξέρουν πως πιο άξια από σένα δεν υπάρχει. Όμως τα λόγια που ξεστόμισα πέρα για πέρα λέω πως είναι αληθινά. Κι αν θέλεις να βεβαιωθείς, κάτσε να μετρηθούμε σε δίπλα-δίπλα αργαλειούς.» Της απάντησε η Αράχνη.
Κάθισε λοιπόν δίπλα της η θεά και άρχισε να υφαίνει…
Ύφανε την αναμέτρησή της με τον Ποσειδώνα πάνω στην Ακρόπολη, όταν θέλανε και οι δύο να γίνουν προστάτες της Αθήνας, που τότε λέγονταν Κεκροπία, γιατί βασίλευε ο σοφός Κέκροπας. Η κρίση θα γινόταν από τους ίδιους τους κάτοικους και όποιος θεός θα τους έκανε το πιο χρήσιμο δώρο, κείνος θα ‘παιρνε την πόλη. Πρώτος χτύπησε με την τρίαινά του την γη ο Ποσειδώνας κι αμέσως ξεπετάχτηκε ένα άσπρο άλογο, σημάδι ότι οι κάτοικοι της πόλης θα γίνονταν ανίκητοι πολεμιστές. Μετά ήρθε η σειρά της Αθηνάς που μόλις χτύπησε τη γη με το δόρυ της φύτρωσε μια ελιά, σύμβολο ειρήνης.
Οι άνθρωποι σκέφτηκαν πολύ κι έκριναν πως βέβαια καλό ήταν το δώρο του Ποσειδώνα μα είχαν πιότερο ανάγκη την ειρήνη. Έτσι έδωσαν την πόλη στην Αθηνά και από τότε ονομάστηκε Αθήνα.
Τελείωσε το κέντημά της η θεά και γύρισε κατά το μέρος της Αράχνης που ‘χε φτιάξει ένα κέντημα πανέμορφο, άξιο να συγκριθεί με το δικό της. Σαν το καλοκοίταξε όμως είδε πως οι σκηνές του περιγέλαγαν τους θεούς, όπως τον Ήφαιστο που ήταν κεντημένος σε μια γωνιά να κουτσαίνει αστεία. Θύμωσε η Αθηνά για την ασέβειά της Αράχνης κι έσκισε το κέντημα. Δυστυχισμένη τότε η νέα κρεμάστηκε από ταβάνι και θέλησε να σκοτωθεί. Όμως η θεά την λυπήθηκε.
– Δίκαια σου αξίζει τιμωρία, γιατί η ασέβειά σου στάθηκε μεγάλη. Μα κι ο θάνατος είναι βαρύς…εγώ θα σου στερήσω μόνο την μεγάλη σου ομορφιά, όμως την τέχνη σου θα στην αφήσω για να υφαίνεις σε σπίτια σκοτεινά, σε σπίτια βρώμικα κι ερειπωμένα, χωρίς πολύχρωμες κλωστές…
Αφού της είπε αυτά, την άγγιξε με το αδράχτι της κι η Αράχνη έγινε ένα μικρούτσικο έντομο που ‘ναι η σημερινή μας αράχνη που υφαίνει συνέχεια ένα σκούρο ιστό στις γωνίες των σπιτιών.
Αν όμως η Αθηνά ήξερε να τιμωρεί την ασέβεια των θνητών ήξερε και ν’ ανταμείβει τη σύνεσή τους και την καλοσύνη τους. Να λοιπόν πως αντάμειψε τον Κέκροπα, τον σοφό βασιλιά της Αθήνας.
Ο Ήφαιστος αγαπούσε την Αθηνά και ήθελε να την παντρευτεί. Μα η θεά είχε ορκιστεί να μην δεθεί ποτέ με κανέναν άντρα. Έτσι το παιδί που ήθελε ο θεός να κάνει μαζί της, το ‘κανε με την Γη.
Όταν μετά από λίγο καιρό η Γη γέννησε ένα πανέμορφο αγοράκι, που το ονόμασε Ερεχθέα, κάλεσε την Αθηνά για να της το δώσει.. αυτή το πήρε και το έδωσε στον Κέκροπα, που ΄χε κάνει τρία κορίτσια μα κανένα γιο για να γίνει ο επόμενος βασιλιάς της πόλης.
– Θέλημα είναι των θεών, του είπε, τον διάδοχο να αποκτήσεις και τα’ όνομά του ν’ ακουστεί περίτρανα σ’ όλο τον κόσμο. Στις μέρες του η γη θα βγάλει πιότερους καρπούς κι ο πλούτος και η ευτυχία, ζευγάρι ταιριαστό, το σπίτι τους θα χτίσουν στην Ακρόπολη, τον ξακουστό τον βράχο…
Αφού πρόβλεψε το μέλλον του νέου βασιλιά η προστάτιδα της Αθήνας ανέβηκε πάλι στον Όλυμπο, αφήνοντας τον Κέκροπα να κρατάει ευτυχισμένος το μωρό στην αγκαλιά του, και να στέλνει ευχές στην πολυαγαπημένη του θεά.

http://67.18.47.148/com/index/am/text/athina.htm

%d bloggers like this: